F E L I X - S P E R A N S

Nadat Felix Sperans weer eens uit een psychiatrische kliniek was ontslagen liet Katja, zijn toenmalige vrouw, zich van hem scheiden. Katja beweerde dat ze niet in staat en bereid was om voor de rest van haar dagen voor een zenuwzieke man te zorgen. Felix werd op straat gezet en trok zich terug in een kleine studio aan de rand van Leuven. Daar ging hij op bed liggen treuren terwijl hij er zijn droevig lot lag te overdenken. 

Dat treuren duurde net zolang tot Felix besloot om zich een andere vrouw te zoeken, liefst een die wat meer om hem gaf dan Katja.

Felix zette advertenties in alle kranten van het Vlaamse land. Al vlug was hij nog zelden zonder vrouw en wat meer was: meestal was dat een andere. Maar de droom van zijn leven liep hij spijtig genoeg mis.

Na drie jaar intens, doch tevergeefs, naar een betere vrouw te hebben gezocht, besloot Felix de rest van zijn dagen als moderne kluizenaar te zullen slijten. Toch wilde hij eerst de goegemeente nog vlug kond doen van de esbattementen die hij de voorbije drie jaar mocht beleven. Dus weer maar een boek geschreven. Deze keer onder de niet mis te verstane titel: "Ik zoek een vrouw."

De laatste zin van dat boek luidt als volgt: "En nu doe ik mijn broek nooit meer uit voor een vrouw." Gelukkig zijn beloftes alleen maar goed om te worden verbroken. Je kunt er alles over lezen in de boeken die Felix later schreef.

Ook het boek "Ik zoek een vrouw," is al lang uitverkocht. Misschien kan je het nog vinden in een of andere bibliotheek. In die van Leuven kan je het alleszins nog gaan inkijken of ontlenen.